• Please read the thread in Forum News and Announcements pertaining to race related discussion on SF - thank you :)

feeling worthless

#1
ik voel me tegenwoordig gewoon verloren, begrijp me niet verkeerd ik heb een handvol mensen die mijn vrienden zijn, maar ik ben niet iemand die graag wil afspreken na school en ik ben normaal gesproken erg bruisend op school. maar op het moment dat ik thuiskom voel ik me depressief, wachtend tot mijn moeder thuiskomt van haar werk, wordt overbelast door schoolopdrachten die zich elke dag opstapelen, de stress van het niet kunnen halen van een goed cijfer en een mislukking te zijn, ik ben altijd gemokt door mijn oudere broer omdat hij niet de kansen kreeg die ik kreeg. ik ben in dit land geboren, maar mijn broer is geboren in een derde wereldland en kwam 9 jaar later, wat betekent dat hij veel moet inhalen met onderwijs, hij moest ook de taal leren, maar uiteindelijk kreeg hij een middelbare schooldiploma, en dat haalde ik ook, maar telkens als ik een laag cijfer kreeg of niet mijn best deed op school, schold mijn broer me uit en zei dat het beschamend was omdat ik hier geboren was en ik zou slimmer moeten zijn dan dat. soms probeer ik mijn cijfers te rechtvaardigen door te vertellen dat mijn klasgenoten het slechter deden, maar dat mijn moeder en mijn broer niet naar me willen luisteren. wat betreft mijn moeder die thuiskomt van haar werk, ze heeft er altijd een hekel aan als ik neutraal kijk of niet lach ze zou meteen in de aanval gaan en zichzelf het slachtoffer maken en me vertellen dat ze gewoon door een bus moet worden aangereden, omdat ik er niet blij uitzie als ze komt thuis, wat me verdrietig maakt omdat ik mijn gezichtsuitdrukkingen niet kan beheersen. ik ben gewoon door school moe, moe van de druk om contact te houden met al mijn vrienden om er zeker van te zijn dat ze me niet haten, want ik ben onzeker en voel me soms waardeloos, en ik voel me het laagst als mijn moeder dingen zegt die me diep pijn doen als we ruzie hebben. zeggend hoe lelijk ik ben, dat ik dik ben, dat ik dom ben en nooit iets zal bereiken, dat ik alleen eet en hoe ze me zal vermoorden als ik terug praat of te veel zeg. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn familie. maar ik wil liever huilend gaan slapen en nooit meer wakker worden.
 
Last edited:

MosesY

Functioning Alcoholic
SF Supporter
#2
I translated the Dutch to English, if you want me to I will translate the English replies to Dutch. I will read it and respond in Dutch.


i just feel lost these days, don't get me wrong i have a handful of people who are my friends but i am not one to hang out after school and i am normally very buzzing in school. but the moment i get home i feel depressed, waiting for my mom to come home from work, overloaded with school assignments piling up every day, the stress of not getting a good grade and being a failure i am always sulked by my older brother for not getting the chances I got. i was born in this country but my brother was born in a third world country and came 9 years later which means he has to catch up a lot with education, he also had to learn the language but eventually got a high school diploma, and got that me too, but whenever I got a low grade or didn't try my best in school my brother scolded me and said it was embarrassing because I was born here and I should be smarter than that. sometimes I try to justify my grades by saying that my classmates fared worse, but my mom and brother don't want to listen to me. as for my mom coming home from work she always hates when i look neutral or not smile she would go on the attack right away and victim herself and tell me she just needs to be hit by a bus because I don't look happy when she comes home, which makes me sad because I can't control my facial expressions. i'm just tired of school, tired of the pressure to keep in touch with all my friends to make sure they don't hate me cause i'm insecure and feel worthless at times, and i feel the lowest like my mom says things that hurt me deeply when we argue. saying how ugly I am, that I am fat, that I am stupid and will never achieve anything, that I will eat alone and how she will kill me if I talk back or say too much. Don't get me wrong, I love my family. but I'd rather go to sleep crying and never wake up again.
 

MosesY

Functioning Alcoholic
SF Supporter
#3
You are probably young. I remember the first time I wanted to end my life, I was 16. I struggled a lot in life but now life is so good. Your mother is not a very good mother but I think she is doing the best she knows how. I believe she loves you; all parents love their children. I would suggest forgiving her for her failures and concentrating instead on finding a person you want to be like when you grow up. Perhaps you have an aunt or an uncle that is very nice, and it would be nice to be like them. Get to know them better, and be like they are.


U bent waarschijnlijk jong. Ik herinner me de eerste keer dat ik een einde aan mijn leven wilde maken, ik was zestien. Ik heb veel moeite in het leven gehad, maar nu is het leven zo goed. Je moeder is geen erg goede moeder, maar ik denk dat ze haar best doet wat ze kan. Ik geloof dat ze van je houdt; alle ouders houden van hun kinderen. Ik zou willen voorstellen haar te vergeven voor haar mislukkingen en in plaats daarvan te concentreren op het vinden van iemand die je wilt zijn als je opgroeit. Misschien heb je een tante of een oom die erg aardig is, en zou het leuk zijn om op hen te lijken. Leer ze beter kennen en wees zoals ze zijn.
 

Please Donate to Help Keep SF Running

Total amount
$305.00
Goal
$255.00
Top